ای دیده اگر کور نئی گور ببین
وین عالم پر فتنه و پر شور ببین
دوری که در او آمدن و رفتنِ ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
هرچند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
از آمدن و رفتن ما سودی کو
وز تار وجود عمر ما پودی کو
افسوس که نامه جوانی طی شد
وان تازه بهار زندگانی دی شد